Friday, February 22, 2013

Bedweather Friday

Eto ang masarap pag umuulan eh, malamig. Masarap matulog. Masarap kumain ng sopas. Pero prone for emo ang ganitong weather. Eto yung mga tipong magkukulong ka sa kwarto tapos titingin ka sa bintana mo(buti nalang sarado yung sakin dahil walang screen)tapos kung ano ano maiisip mo. Hindi mo mamalayan eh umiiyak ka na. Nakaktukso maging marupok. Pero okay lang, tao tayo eh. May panahon talaga na kailangan natin mag-emo ng konti at mag muni-muni sa buhay. Haaaay. sa totoo lang, wala akong karapatan maging malungkot. Kung ikukumpara ko lagi ang sarili ko sa iba wala, inggiterang palaka lang din ang magiging peg ko. Wala naman perpektong mundo. lahat may kani kaniyang pros and cons. So, bahala ka nang tignan kung san ka magiging masaya. Minsan napapaisip ako, "tama ba tong pinasok ko?" Siguro depende kung saang anggulo ko titignan ang magiging sagot. Kung titignan ko lang lahat ng pangit, pagsisihan ko lang ang ginawa ko. Pero kung tutuusin mas marami akong perks ngayon. Sakripisyo lang talaga. Haaay. San nga ba punta ko 'te?

Tuesday, February 19, 2013

Tantrum Tuesday

Maybe it's the lack of sleep or the fact that I'm alone right now that I'm having an episode of bitch fit. I tried getting back to sleep but I feel restless. Surfing the net...bored already. So, when I found myself staring at the ceiling of my room, the paranoia and other ugly thoughts creep in. Next thing I know, I was venting my frustration to something else- or someone for that matter. I guess what I heard this morning was very right: "If you are contented, no matter how little you have, it will always be more than enough. Kung inggitero/inggitera ka, ang sobra ay kailanman hindi magiging sapat." Hay. Inhale, exhale....

Thursday, February 14, 2013

On V-days and the brouhaha....

Feb 14. Madalas depende sa emotional status ng mga tao kung ano ang araw na 'to. Kung masaya ka, eto ang araw na pinakahihintay mo. Kung bitter ka naman eh hindi nage-exist sa calendar mo ang araw na to. Parang leap year lang. So kaakibat na ng araw na to biglang pagsulputan ng mga flower shop at mga chocolates na heart-shaped. Kanya-kanyang diskarte ng gimik para sa v-day. In short, nagiging traditional na ang mga ganitong gawain. Minsan tuloy, parang nagiging mandatory na at tanging sukatan kung gano mo kamahal ang isang tao. Yung tipong pag nakita mo sa FB na may post ang mga kaibigan mo na nakatanggap sila ng boquet o may dinner date, eh maiinggit ka, to the point na mapapaisip ka kung mahalaga ka ba. Don't get me wrong. Kung ako mismo bibigyan ng bulaklak and/or chocolate, syempre matutuwa ako. Pero kung hindi, ayos lang. Marami pa namang paraan para ipakita kung gaano kahalaga ang isang tao. At hindi rin kailangan maghintay pa ng valentine's day. At syempre, di lang pang may syota ang araw na to. 'Wag kalimutan ang ibang mga taong pinapahalagan ka. Lalong lalo na mga magulang. Ang sakripisyo nila ay hindi matutumbasan ng kahit ilan pang roses at Ferrero. Ayun lang.

Monday, February 4, 2013

Hello Monday

I just had a run-walk-run jogging. It feels good to have an excuse for chowing down a scrumptious breakfast. Still, I needed to eat in moderation or the goal of weight loss will be futile. For now, I'll just take some rest as I have work later.